طراحی وب سایت

دنباله ای برای «تنها در تاریکی»، هیچ ارتباطی با «فراموشی: نزول تاریکی» ندارد. این بازی اول شخص قرار است تعلیق فراوانی را به اندیشه ما وارد کند و در فضای لاوکرفتی (نویسنده بزرگ داستان های وحشت) رخ می دهد. وحشت در هر گوشه از این بازی وجود دارد و با تکیه بر عنصر ناشناختگی، این حس تشدید می شود. گاهی اوقات این بازی نسبت به بازی الهام برانگیز تنها در تاریکی نیز سبقت می گیرد و هیچ حرکت خاصی شما را از جن ها و روح هایی که منتظرند هر گوشه از بازی شما را بخورند، دور نخواهد کرد.
قهرمان داستان دانیل است که در قلعه برننبورگ در آغاز بازی متولد می شود و از آن آدم هایی است که فراموشی بدجور به سراغشان می آید. مرحله اولیه کمی یادگاری در خود دارند و دانیل در تلاش است سوژه هایی که درباره گذشته وی وجود دارد را از طریق خواندن یادداشت هایی که احتمالا وی جا گذاشته است، جمع آوری کند و دفترچه های خاطره را بخواند و خلاصه به دنبال هرچیزی است که بتواند جرقه ای در ذهنش بزند.
البته این موضوع کمی کلیشه ای است ولی این بازی با قرار دادن چیزهای هوشمندانه حرکت قشنگی کرده و داستان در واقع از طریق همین خرده یادداشت ها تعریف می شود. اگر یادداشت ها را خوب بخوانید و در بازی پیش بروید، متوجه می شوید که قهرمان ما در این قصر تنها نیست و چیزهایی در سایه ها وجود دارند که عرق سرد را به تن می نشانند. از ابتدای بازی، به سمت کشف بزرگی هدایت می شوید که قرار نیست مثل نور آفتاب یا آبنبات چوبی باشد؛ ولی با این وجود نمی توانید حس کنجکاوی خود را سرکوب کنید.
داستان و ساختار بازی فوق العاده است. تازه کارهای این ژانر واقعا وحشت را تجربه خواهند کرد و این یعنی از همان ابتدا با وحشت سروکار خواهید داشت. دانیل تنها چیزی که دارد، چند وعده غذاست و نه سلاحی در کار است، نه جادویی و نه ابزارک خاصی. بنابراین وقتی هیولاها تلوتلو خوران به سمت شما می آیند، به جز فرار هیچ راه دیگری وجود ندارد.
دو حالت وجود دارد، یا همواره مثل چارلز دکستر در حال فرار باشید یا همانند دنیای لاوکرفت، شقه شقه شوید. اما خیلی هم نمی شود در سایه ها پنهان شد و متاسفانه دانیل توهم ترس از تاریکی هم دارد، بنابراین هر چه بیشتر در سایه ها باشید و در راهروهای تاریک قدم بزنید، او بیشتر به جنون نزدیک می شود. در نتیجه در نور باقی بمانید و گرفتار شدن به دست هیولاها را به جان بخرید تا این که دیوانه شوید و نتوانید بازی را پیش ببرید. از آنجا که چراغ ها و روغن هایشان که برای روشن کردن محیط لازمند، زیاد گیر نمی آیند و بهتر است صرفه جویی را هم خوب بیاموزید.
همه چیز آفریده شده است که حسابی اعصاب شما را به هم بریزد. لحظه ای خودتان را در حال فرار از دست هیولاهایی می یابید که حتی گاهی وجود هم ندارند و لحظه ای دیگر باید آنهایی که می شناسید را از پای دربیاورید. اتاق های پر از تاریکی و شبح وار احساس خوبی منتقل نمی کنند و هر لحظه انتظار می رود که چیزی از جایی بیرون بپرد یا صدایی شنیده شود.
در بیشتر اتاق ها هیچ چیز مناسبی وجود ندارد. دیوارها خراشیده هستند و سقف ها گاها ریخته شده و باران را به درون می آورند. جلوه های صوتی بازی کاملا مناسب است و دانیل گاهی اوقات با خودش زمزمه هم می کند که عقل خود را از دست ندهد. بیرون، بارش باران شدید است و صداهای پا از همه جا شنیده می شود. باد گاهی اوقات در اتاق های بسته می وزد و شمع ها را خاموش می کند و صداهای بی بدن با فریاد طلب کمک می کنند.
با این همه چیز، فراموشی بازی دشواری نیست و فقط حس ترس در آن است که آن را جالب می کند. با وجود این که بازی فوق العاده توهم زا است و همه اینها هم به خاطر جنون تاریکی است، بیشتر معماها ساده اند و کافی است چشمان خود را باز نگه دارید و ساختار کلی قلعه را درک کنید. معماها معمولا در رابطه با یافتن کلیدها، برداشتن اشیای خاص و پرش هایی که از مرگ حتمی جلوگیری می کنند و این جور چیزها خلاصه می شود.
احتمال بسیار زیادی وجود دارد که در بازی گیر نکنید و به نرمی معماها را حل کنید؛ هر چند معماها آنقدر ساده نیستند که هدف از وجود آنها زیر سوال برود و به یک نقطه ضعف در بازی تبدیل شود. هرچه بیشتر معماها را پشت سر می گذارید، حس این که انسان باهوشی هستید، بیشتر به سراغ شما می آید! به جای کلیک کردن روی درها و باز کردن آنها، باید اشیا را با ماوس بگیرید و به شیوه ای کاملا حقیقی مثلا کشیدن به عقب ماوس یا فشار به جلوی آن، در را باز کنید. بنابراین گاهی اوقات ممکن است کارهایی از جمله روی هم گذاشتن جعبه ها و شکستن دیوارها با سنگ و از این جورکارها انجام دهید. این حرکت ها در بازی به خوبی پیاده شده و فیزیک بازی نیز کاملا مناسب طراحی شده و فراموشی را به یک بازی منحصربفرد تبدیل می کند. اما گاهی اوقات ممکن است با خود بیندیشید ای کاش به جای این حرکات بامزه، با یک کلیک کار را راه می انداختید و همه چیز را با سیستم قدیمی و لذت بخش «کلیک و حرکت» پیش می بردید.
فراموشی: نزول تاریکی، بی گمان یکی از ترسناک ترین بازی های ژانر خودش است. بازی کوتاه است و طی حدود 6 ساعت به پایان می رسد. هر چند قیمت ارزان آن نیز به همین دلیل است (20دلار) صرف نظر از طول کوتاه بازی، تعلیق، تجربه ترس و حضور در تاریکی در این بازی به خوبی پیاده شده است.
منبع: gamespot

منبع : جام جم آنلاین  تاریخ : 18   مهر   1389  شاخه : بازی